دوست...

براي يک آدم معمولي مثل من خونسردي عجيب است؟

نه نيست

آدم معمولي ها هم بالا و پايين داشته اند

قهر و آشتي داشته اند

سرشان به سنگ خورده

مثل آن سنگي که چند سال پيش،فلاني انداخت جلوي پاي من!

وقتي ميانه مان بهم خورد، يادم هست كه هرروز يكي بلاكم مي كرد

شنيده بودم كه به همه گفته يا من يا اين

غصه ام شده بود

براي من كه حس مي كردم قرباني ام و خود اين ماجرا آزارم داده بود،پذيرفتن رفتارهاي بقيه غيرقابل تحمل بود

حتي يادم هست به يكي شان پيام دادم كه چرا؟ طبيعتن او هم جز يك سري بهانه بي سر و ته مثل دستم خورد  و نمي دونم جوابي نداشت

الان نمي فهمم كه چرا اين قدر حساس شده بودم

چرا قضاوت آدم هاي مجازي،آدم هايي كه توي زندگي ام هيچ بودند،برايم تا اين حد مهم شده بود. معجزه زمان كار خودش را كرد

من آرام شدم و ماه ها بعد يكي يكي آن آدم ها برگشتند

حتي يك از دوستانم كه نظرش برايم خيلي مهم بود، يك روز مرا كنار كشيد كه الان مي فهمم كه حق با تو بوده

مي گويند دردي كه تو را نكشد قوي ترت مي كند

مثل حالا كه وقتي مي شنوم کسي که فکر ميکردم مي تواند بهتذين دوستم باشد(دوست؟!) هرجايي مي رود،دروغي در مورد من مي گويد

به هركسي سفارش مي كند كه من آدم بدي ام و او خوب است و  حرف هايي از اين دست

چيزي در من عوض نمي شود

برايم مهم نيست كه فلاني چرا با اين سن و سال و تجربه هنوز مثل بچه ها دهن بين است

حالا من آن قدر تجربه داشته ام كه بدانم زمان همه چيز را حل مي كند

قضيه ي زمستان و روسياهي ذغال است

وسط اين همه ماجرا فكرش را بكنيد دوستي باشد(قدمتش هم حتي مهم نيست)دل گرم ات كند

اين كه هر اتفاقي كه بيافتد به تو ايمان داشته باشد

كاري كند كه بتواني به دروغ هاي دور و بري ها و تهمت هاي شان بخندي و به سلامت گردنه را رد كني

اگر کسي که دوستش داري تنهايت گذاشت کنارت باشد

مثل كوه پشتت بايستد و مدام بگويد ولش كن، اين آدم ها مهم نيستند تو مهمي.

خب بايد پرستشش كرد

يا حتي بيش تر

قبول نداريد؟!

#کيوان_محمدي